‎ทุกๆ 10 วินาที
‎มนุษย์ฆ่าสัตว์ ‎ราว 24,000 ตัวเพื่อเป็นอาหาร
‎รวมทั้งสิ้นเจ็ดหมื่นห้าพันล้านตัวต่อปี
‎ซึ่งเป็นการฆ่าที่รวดเร็วและทรงประสิทธิภาพ ‎อย่างที่ไม่เคยนึกฝันมาก่อนในอดีต
‎ขณะที่ประชากรโลกเพิ่มขึ้นกว่าสองเท่า ‎ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
‎ปริมาณเนื้อที่เราผลิตได้ ‎กลับเพิ่มขึ้นกว่าสี่เท่า
‎ตอนนี้มีหมู ‎ประมาณหนึ่งพันล้านตัว
‎แกะหนึ่งพันล้านตัว
‎วัวหนึ่งพันห้าร้อยล้านตัว
‎และไก่สองหมื่นสามพันล้านตัวบนโลก
‎การเลี้ยงสัตว์จำนวนมากขนาดนี้ ‎คือความมหัศจรรย์ของเทคโนโลยีสมัยใหม่
‎แต่มันก็ใกล้ถึงจุดแตกหักแล้ว
‎พื้นดิน น้ำ และการปล่อยแก๊สเรือนกระจก ‎ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตเนื้อ
‎กำลังเข้าสู่จุดที่ไม่ยั่งยืนอย่างรวดเร็ว
‎วิถีที่เรากินเนื้อจะถูกบันทึกว่าเป็น ‎สิ่งที่แปลกประหลาดในประวัติศาสตร์
‎มันเริ่มขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่ 20
‎และจะดำเนินต่อในศตวรรษที่ 21 ได้ไม่นาน
‎แต่ความต้องการเนื้อยังไม่ลดลง
‎ซึ่งคาดว่าน่าจะถึง 455 ล้านตันในปี 2050
‎แล้ว...
‎ชนรุ่นหลังจะสนองความอยากกินเนื้อได้อย่างไร
‎จุดประสงค์แรกๆ ในการฆ่าสัตว์ ‎น่าจะเพื่อนำมาเป็นอาหาร
‎มันปลอดเชื้อโรคและนำมากินได้ ‎โดยไม่ต้องกลัวการปนเปื้อน
‎หนังจะถูกหย่อนไปในเครื่องรีด
‎การบริโภคเนื้อเกินความจำเป็น
‎คือสิ่งที่ทำให้มันไม่ยั่งยืนต่อโลก
‎พวกนั้นจะทำยังไงอีกล่ะ ‎สั่งห้ามขายเนื้อเลยไหม
‎เราถูกสร้างมาเพื่อกินพืช ‎สัตว์เป็นเพียงตัวกลาง
‎สะอาด ปลอดภัย อิ่มท้อง ‎และติดฉลากตามความเป็นจริง
‎เหมาะจะเอาไปทำเนื้อตุ๋น
‎(อนาคตของเนื้อสัตว์)
‎แม้แต่คนที่ชอบกินเนื้อก็อาจ ‎อธิบายความอร่อยของเนื้อได้ยาก
‎มันมีรสชาติ... ที่น่าพอใจ
‎มันทำให้ผมรู้สึกเต็มอิ่ม
‎มันชุ่มฉ่ำมากๆ
‎และมันอร่อยเพราะ...
‎มันชุ่มฉ่ำมากนั่นแหละ
‎จะเอาอะไรมาเทียบกับเนื้อไม่ได้หรอก ‎เพราะไม่มีอะไรเหมือนเนื้อ
‎ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ‎ที่เราได้จากเนื้อ
‎มีประวัติยาวนาน
‎นี่คือกระดูกสัตว์ อายุ 3.4 ล้านปี ‎ที่พบในเอธิโอเปีย
‎ในตอนนั้น
‎ออสตราโลพิเทคัส อะฟาเรนซิส
‎โลดแล่นอยู่ในท้องทุ่งแอฟริกาตะวันออก
‎มนุษย์ในยุคต้นมีฟันซี่แบนขนาดใหญ่
‎ให้เหมาะกับการกินอาหารจำพวก ‎ผลไม้ เมล็ด และใบไม้
‎แต่รอยตัดเหล่านี้ เป็นหลักฐานชิ้นแรกๆ ‎ของพฤติกรรมใหม่
‎การชำแหละเนื้อ
‎มนุษย์เริ่มหันมากินเนื้อ
‎สามสุดยอดผู้บริโภคทั้งพืชและสัตว์ ‎ของโลกคือ มนุษย์ หนู และแมลงสาบ
‎เพราะว่าเรากระจายอยู่กันทุกหนแห่ง ‎เราก็หาอะไรกินได้เสมอ
‎เนื้ออุดมไปด้วยพลังงาน โปรตีน ‎ไขมัน แร่ธาตุ และวิตามิน
‎รวมถึงวิตามินบี 12
‎ที่หาได้ยากตามธรรมชาติ ‎หากไม่นับผลิตภัณฑ์จากสัตว์
‎ทั้งยังมีธาตุเหล็กเป็นจำนวนมาก
‎ซึ่งสำคัญต่อสุขภาพ ‎ของเซลล์เม็ดเลือดแดงของเรา
‎ถึงแม้พืชเองก็มีธาตุเหล็กเช่นกัน
‎ส่วนมากก็เป็นคนละชนิด
‎ซึ่งดูดซึมเข้าสู่ร่างกายได้ไม่ดีนัก
‎ธาตุเหล็กในเนื้อนั้นมีความพิเศษ
‎เพราะมันมีสารประกอบ ‎ที่เรียกว่า "ฮีม"
‎ธาตุเหล็กฮีมนี้พบมาก ‎ในเลือดและกล้ามเนื้อสัตว์
‎การที่รับโปรตีนและสารอาหารจำนวนมากเข้ามา
‎อาจเป็นสาเหตุที่ร่างกายพวกเราเปลี่ยนไป
‎กระเพาะอาหารเล็กลง ลำไส้สั้นลง ‎และสมองใหญ่ขึ้น
‎บางคนเชื่อว่าการล่าเนื้อ ‎คือสิ่งที่นำพาให้บรรพบุรุษของเรา
‎เริ่มพัฒนาเครื่องมือ
‎ภาษาและโครงสร้างทางสังคมที่ซับซ้อน
‎อาจกล่าวได้ว่า การกินเนื้อ ‎คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมนุษย์
‎จะว่าเป็นเรื่องธรรมชาติก็ได้ ‎ที่มนุษย์ชอบกินเนื้อ
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของชีววิทยาของเรา
‎ผมคิดว่ามนุษย์อยากกินเนื้อ ‎มากกว่าจำนวนที่หามาได้เสมอ
‎แต่หนึ่งหมื่นปีก่อน ‎มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
‎เราเรียนรู้ที่จะเลี้ยงสัตว์ ‎เพื่อใช้เป็นอาหาร
‎เราเพาะพันธุ์วัวป่าให้เป็นวัวบ้าน
‎หมูป่าให้เป็นหมูบ้าน
‎และไก่ป่าสีแดงให้เป็นไก่บ้าน
‎นี่คือสิ่งที่สำคัญเป็นลำดับต้นๆ ‎ในประวัติศาสตร์มนุษย์
‎การปลูกพืชเลี้ยงสัตว์
‎มันเปลี่ยนโลกไปเลย
‎การทำไร่นำไปสู่การตั้งรกรากของมนุษย์
‎ประชากรของเราเริ่มเพิ่มจำนวน
‎และผ่านการคัดเลือกพันธุ์
‎เราเปลี่ยนแปลงสัตว์ให้รับกับ ‎ความต้องการเนื้อที่มากขึ้นอยู่เสมอ
‎จนเมื่อหนึ่งศตวรรษก่อน
‎วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ก็ทำให้เราเปลี่ยนแปลง ‎สัตว์เหล่านี้ได้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎การวิจัยการทำฟาร์ม ‎นำไปสู่การควบคุมโรคภัย
‎การพัฒนาสายพันธุ์ ‎การพัฒนากระบวนการผลิต
‎เช่นเดียวกับธุรกิจใหญ่ๆ
‎ก็มีความพยายามจริงจัง ‎ที่จะพัฒนาผลิตภัณฑ์
‎ขอยกตัวอย่างไก่พวกนี้ เพื่อให้ภาพ
‎ทั้งคู่อายุพอๆ กัน
‎และตัวนี้ก็ได้กินอาหาร ‎ที่มียาปฏิชีวนะ
‎สังเกตดูขนาดที่ต่างกัน ‎มันตัวใหญ่กว่ามาก
‎และตัวที่เล็กกว่านี้
‎ก็กินแค่อาหารธรรมดา
‎ถ้านำไก่จากปี 1957
‎เทียบกับไก่จากปี 2005
‎อกไก่ใหญ่ยักษ์ ‎ใหญ่จนดูตัวพองเลย
‎และมันอายุเท่ากันเป๊ะๆ ‎กับไก่ตัวนี้จากปี 1957
‎ที่ดูคล้ายๆ นกพิราบ
‎ไก่ในปัจจุบันโตกว่าเมื่อก่อน ‎สี่ถึงห้าเท่า
‎เพราะมีการใช้ยาปฏิชีวนะเร่งโต
‎วิตามิน และการคัดเลือกพันธุ์
‎แค่ดูไก่ตัวนั้น
‎คุณก็จะรู้เลยว่ามันต้องถูกเชือด ‎ตอนอายุได้ห้าสัปดาห์
‎เพราะขามันรับน้ำหนักตัวไม่ไหวแล้ว
‎เหมือนว่าสิ่งที่เราทำกับสัตว์ต่างๆ ‎มาถึงขีดจำกัดในทางชีววิทยาแล้ว
‎จำนวนสัตว์ในฟาร์มก็ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน
‎ถ้าทุกประเทศกินเนื้อเท่าๆ กับ ‎กลุ่มประเทศที่กินเนื้อมากทีสุดเหล่านี้
‎ผืนดินที่อาศัยอยู่ได้ทั้งหมด
‎ต้องใช้เพื่อเลี้ยงปากท้องมนุษย์
‎กระนั้นผืนดินก็ยังไม่พออยู่ดี
‎แม้เราจะให้พวกสัตว์อยู่อย่างแออัดที่สุด ‎เท่าที่จะทำได้แล้วก็ตาม
‎ตามเรื่องเล่าว่าด้วยอุตสาหกรรมการเลี้ยงไก่
‎ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้
‎เซซิล สตีล
‎ในปี 1923
‎เธอสั่งลูกเจี๊ยบแรกฟักไป 50 ตัว
‎แต่เพราะในใบสั่งซื้อ ‎มีเลขศูนย์เกินมาโดยบังเอิญ
‎เธอจึงได้ลูกเจี๊ยบไป 500 ตัว
‎สตีลตัดสินใจเก็บพวกมันไว้
‎เธอให้พวกมันอยู่ในกระท่อมไม้ ‎พยายามเลี้ยงทุกตัวไปพร้อมกัน
‎ในตอนนั้น คนไม่นิยมกินเนื้อไก่
‎แค่เลี้ยงไว้เพื่อเอาไข่
‎แต่เพราะต้นทุนการเลี้ยงไก่หนึ่งตัวต่ำลง
‎สตีลจึงขายไก่ได้ในราคาที่ถูกกว่า
‎ในปีต่อมา เธอเพิ่มจาก 1,000 ตัว ‎เป็น 10,000 ตัว
‎อยากได้มื้อค่ำสุดพิเศษ ‎สำหรับเย็นวันอาทิตย์งั้นหรือ
‎เนื้อไก่ที่ผ่านการตรวจคัดคุณภาพ
‎ราคาประหยัดทุกวัน
‎ใช่แล้ว เพียงหนึ่งชั่วอายุคน
‎คนในประเทศนี้ได้เพิ่ม ‎การบริโภคสัตว์ปีกเป็นสองเท่า
‎การทำฟาร์มแออัดก็พุ่งสูงขึ้น
‎เช่นเดียวกับความอยากกินเนื้อไก่
‎และเนื้อสัตว์ทุกรูปแบบของเรา
‎เราคิดค้นวิธีใหม่ๆ เพื่อกินมัน
‎ในทศวรรษ 1930 มีการผลิตสแปม ‎ซึ่งก็คือเนื้อในกระป๋อง
‎ทศวรรษ 1940 แฮมเบอร์เกอร์ก็ได้รับความนิยม
‎ทำจากเศษเนื้อในโรงเชือด
‎และในทศวรรษ 1980 ‎ความนิยมนักเก็ตไก่ก็พุ่งสูงขึ้น
‎เนื้อสัตว์ที่เรากินไม่ได้ดู ‎ใกล้เคียงกับสัตว์อีกต่อไป
‎ธุรกิจการเกษตรแปรรูปเนื้อสัตว์ทำให้ ‎เรานำตัวเองออกห่างจากความเป็นจริงได้ง่าย
‎ว่าสิ่งที่เรากินอยู่นั้นคืออะไร ‎ในตอนที่เรากินเนื้อสัตว์
‎หลายคนไม่สบายใจที่จะกินเนื้อ
‎ที่หน้าตาเหมือนสัตว์ ‎อย่างที่มันเคยเป็น
‎วันนี้ สัตว์ในฟาร์มส่วนมาก ‎ถูกเพาะเลี้ยงอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเห็น
‎ในโรงให้อาหารที่ประชากรหนาแน่น ‎เช่นที่นี่
‎เหตุผลเดียวที่พวกสัตว์ไม่ป่วย ‎จากความเป็นอยู่แออัด
‎ตัวติดกันขนาดนี้ก็เพราะ ‎พวกมันได้รับยาปฏิชีวนะ
‎แต่ข่าวในช่วงหลายสิบปีมานี้ ‎แสดงให้เห็นว่ามันไม่ได้ผลเสมอไป
‎ชาวอเมริกันประมาณสองล้านคน ‎ติดเชื้อจากซาลโมเนลลาทุกปี
‎มันอาจเกิดขึ้นอีกครั้ง
‎มีการระบาดของโรคอาหารเป็นพิษถึงตาย ‎จากเนื้อปนเปื้อนอีกครั้ง
‎ซื้อเนื้อสะอาดๆ ไม่ได้เหรอ
‎นั่นเป็นเป้าหมาย แต่คุณก็ทำให้เนื้อ ‎สะอาดได้แค่ถึงจุดหนึ่ง
‎ฉันไปซื้อเนื้อ แต่ฉันไม่กล้าซื้อหรอก
‎พอลองดมกลิ่น ก็รู้สึกว่าเนื้อกลิ่นไม่ค่อยดี
‎ยาปฏิชีวนะไม่มีผลกับไวรัส
‎และบางครั้ง
‎พวกไวรัสก็กระโดดจาก ‎สัตว์ในฟาร์มแออัดเข้าสู่ตัวมนุษย์
‎เช่น โรควัวบ้า
‎และไข้หวัดหมู
‎และไข้หวัดนก
‎ผมคิดว่าคนเราต้องตื่นตัว ‎กับแนวคิดที่ว่า
‎สัตว์ส่งผลกระทบต่อพวกเราอย่างมาก ‎ในด้านสิ่งแวดล้อม
‎ประชากรโลกใกล้ถึงหนึ่งหมื่นล้านคนแล้ว
‎ซึ่งในอีก 30 ปีข้างหน้า เราก็ต้อง ‎ผลิตอาหารให้ได้มากกว่า
‎ที่เราเคยผลิตได้ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
‎ในขณะที่อัตราการบริโภคเนื้อคงที่แล้ว ‎ในกลุ่มประเทศร่ำรวย
‎มันกลับพุ่งสูงขึ้น ‎ในกลุ่มประเทศตลาดเกิดใหม่
‎สถานการณ์ในตอนนี้คือ ‎ประชากร 20 เปอร์เซ็นต์ของโลก
‎ที่เป็นกลุ่มที่กินเนื้อเยอะ ‎เป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ในเรื่องผลกระทบที่ตัวเองกินเนื้อ
‎และประชากรอีก 80 เปอร์เซ็นต์
‎ที่แค่ต้องการแค่ ‎ให้ได้รับสารอาหารที่เพียงพอ
‎ก็กินเนื้อมากขึ้น
‎พอประเทศต่างๆ รวยขึ้น ‎ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ จีน และอินเดีย
‎ชนชั้นกลางก็มักจะกินอาหารเหมือนพวกเรา
‎อาหารที่มีเนื้อเป็นส่วนประกอบ ‎เพราะต้องการโปรตีนปริมาณมาก
‎แต่การผลิตเนื้อก็เป็นวิธีที่ด้อยประสิทธิภาพที่สุด ‎ในการผลิตอาหารสำหรับมนุษย์
‎โปรตีนพืช 100 กรัม ‎ที่ให้วัวกินเป็นอาหาร
‎ได้ออกมาเป็นโปรตีนเพียงสี่กรัมในเนื้อวัว
‎หากดูจากแคลอรี่ ก็ยิ่งได้น้อยกว่า
‎นั่นคือถ้าคุณมีที่ดินผืนใหญ่
‎ในแถบมิดเวสต์ ในบราซิล ในจีน ‎ไว้ปลูกพืชเพื่อใช้เลี้ยงสัตว์
‎ก็คงจะดีกว่ามาก ถ้าเอาที่ดินผืนนั้น ‎มาปลูกพืชใช้เป็นอาหารมนุษย์
‎แน่นอนว่า ปัญหาคือเราชอบกินเนื้อ
‎และพืชรสชาติไม่เหมือนเนื้อ
‎แต่ถ้าพวกเขาทำได้ล่ะ
‎คนรักเนื้อ ไม่ได้รักเนื้อด้วยเหตุผลที่ว่า ‎มันชำแหละมาจากซากสัตว์
‎แม้ว่าเนื้อจะชำแหละมาจากซากสัตว์จริงๆ ก็ตาม
‎นี่คืออิมพอสซิเบิลเบอร์เกอร์
‎และนี่คือบียอนด์เบอร์เกอร์
‎ทั้งคู่เป็นก้อนเนื้อบดที่ทำจากพืช ‎เพื่อมาแข่งขันกับเนื้อสัตว์
‎หลักการก็ง่ายๆ
‎คุณต้องสร้าง...
‎เนื้อที่อร่อยแบบไร้เทียมทาน
‎ที่มอบโปรตีน และธาตุเหล็ก ‎และสารอาหารอื่นๆ ที่เทียบเท่าหรือดีกว่า
‎ที่ผู้คนชอบจากเนื้อสัตว์
‎นำมาประกอบอาหารได้
‎หาซื้อได้ง่าย และราคาเอื้อมถึง
‎ถ้าทำได้อย่างที่ว่ามาก็จบ
‎นับตั้งแต่ทศวรรษ 1980
‎เนื้อทางเลือกที่ทำจากพืชมักใช้ ‎ถั่วเหลืองและกลูเตนข้าวสาลีเพื่อเลียนแบบเนื้อ
‎งานโฆษณาต่างๆ ‎เช่น ชิ้นนี้จาก "คอร์น"
‎เสนอว่ามันใช้แทนเนื้อในอาหารได้
‎แต่ก็ไม่เคยบอกว่า ‎มันมีรสชาติเหมือนเนื้อสัตว์
‎คอร์นเบอร์เกอร์ ‎คือสิ่งทดแทนเนื้อสัตว์แสนอร่อย
‎และดีต่อสุขภาพมากๆ
‎และเช่นเดียวกับเบอร์เกอร์อื่นๆ ‎คุณกินได้เยอะตามใจชอบเลย
‎ขนาดคนที่ขายผลิตภัณฑ์เหล่านั้น ‎ยังไม่มั่นใจว่าจะโฆษณารสชาติอย่างไร
‎มันดูเหมือนไก่งวง
‎- มันดูเหมือนไก่งวง ‎- รสชาติเหมือนไก่งวงด้วยไหม
‎รสชาติก็น่าจะคล้ายๆ ไก่งวง
‎อุปสรรคทางจิตวิทยาคือว่า
‎คนรักเนื้อส่วนมากคิดว่า ‎สิ่งทดแทนเนื้อใดๆ ที่ทำจาพืช
‎ยังไงก็ห่วยแน่ๆ
‎ซึ่งนั่นยังคงเป็นโจทย์ที่ท้าทายที่สุด ‎สำหรับบริษัทเหล่านี
‎ที่จะต้องผลิตสิ่งที่มีรสชาติ กลิ่น ‎และสัมผัสเหมือนเนื้อสัตว์
‎จนถึงตอนนี้ คำถามเชิงวิทยาศาสตร์ ‎ที่สำคัญที่สุดจึงเป็น
‎อะไรที่ทำให้เนื้ออร่อย
‎คำถามนี้ตอบยากกว่าที่คุณคิด
‎มันไม่มีโมเลกุลกลิ่นรสเนื้อๆ ‎ให้ใช้เป็นคำตอบ
‎เพื่อหาคำตอบ นักวิทยาศาสตร์การอาหาร ‎นำชิ้นเนื้อมาอุ่น
‎และเก็บตัวอย่างอากาศ ‎เหนือเนื้อขณะโดนความร้อน
‎อีกฝั่งของท่อนั้นเป็นกรวยเล็กๆ
‎ที่ครอบจมูกคนอยู่
‎เขาต้องนั่งดมอยู่อย่างนั้น ‎เป็นเวลา 45 นาที
‎สิ่งที่พวกเขาดมคือส่วนประกอบ ‎ของสิ่งที่ทำให้เนื้อเป็นเนื้อ
‎โมเลกุลที่ออกมามีกลิ่นเหมือน
‎น้ำเชื่อมเมเปิล ยางไหม้
‎ไม้ขีดไฟที่เพิ่งจุด
‎ผ้าอ้อมเด็กที่สกปรก
‎มินท์ ไลแลค
‎เหงื่อ กำมะถัน
‎แล้วสิ่งที่ทำให้เนื้อมีรสชาติเฉพาะตัวล่ะ
‎มันคือสารประกอบพิเศษที่พบในสัตว์ ‎ธาตุเหล็กฮีม
‎ในปี 2015 อิมพอสซิเบิลฟูดส์ ‎ได้จดทะเบียนสิทธิบัตร
‎วิธีการสังเคราะห์ธาตุเหล็กฮีม
‎ผลที่ได้คือเนื้อทางเลือกจากพืชรุ่นใหม่
‎ที่มีรสชาติ มีสัมผัส ‎และมีเลือดออกเหมือนเนื้อสัตว์
‎แต่แม้เนื้อทดแทนเหล่านี้จะมีส่วนประกอบ ‎ที่ดีต่อสุขภาพ และไม่มีคอเลสเตอรอล
‎มันกลับให้แคลอรี่เท่ากับ ‎ก้อนเนื้อที่ยังไม่ปรุงเครื่องเทศ
‎มีไขมันอิ่มตัวพอๆ กัน
‎และมีโซเดียมมากกว่าถึงห้าเท่า
‎มันไม่ใช่อาหารเพื่อสุขภาพ
‎มันคือเบอร์เกอร์
‎และนักลงทุนก็เดิมพันครั้งใหญ่ ‎กับพวกมัน
‎ตั้งแต่บิล เกตส์ ‎และริชาร์ด แบรนสัน
‎จนถึงเจย์-ซี และเคที่ เพอร์รี่ ‎ที่แต่งตัวเป็น
‎อิมพอสซิเบิลเบอร์เกอร์ ‎ที่งานเลี้ยงหลังงานเม็ตกาลา
‎ในเดือนพฤษภาคม ปี 2019 ‎บียอนด์มีตได้ฉลอง
‎ที่ได้เป็นบริษัทเนื้อทางเลือกแห่งแรก ‎ที่ได้เข้าตลาดหุ้น
‎และเมื่อปิดตลาดวันนั้น ‎ราคาหุ้นก็ดีดตัวสูงขึ้น 163 เปอร์เซ็นต์
‎เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้น ‎มาตั้งแต่ยุคดอตคอมเฟื่องฟู
‎กระแสเนื้อที่ทำจากพืช
‎มีข้อดีคือมันไม่ได้เรียกร้องให้คุณ ‎เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม
‎มันให้ประสบการณ์เดียวกันกับคุณ
‎และคุณก็ทำตามเป้าหมายทางศีลธรรม ‎ของคุณได้
‎มันฟังดูเข้าท่ามากเลย
‎ถ้าทำได้จริง
‎งั้นถ้านี่อาจเป็นเนื้อที่คนยุคต่อไปจะกินกัน
‎พวกเขาจะชอบมันไหม
‎ชอบเบอร์เกอร์ทำจากผักไหม
‎ก็โอเคนะ
‎ไม่เคยกินเบอร์เกอร์ทำจากผัก
‎หนูไม่ชอบผัก
‎อันนี้หนึบดี ผมชอบนะ
‎(เบอร์เกอร์เนื้อวัว)
‎ชอบอันนี้เหรอ
‎(อิมพอสซิเบิลเบอร์เกอร์)
‎ผมชอบอันนี้
‎รสชาติอร่อยดี
‎อันโปรดของผมคงเป็นอันนี้
‎อันนี้หนูว่ารสชาติเหมือน... เนื้อวัว
‎ถ้าไม่บอกก็ไม่รู้หรอกว่า ‎อันนั้นเป็นเบอร์เกอร์ทำจากผัก
‎เพราะมันเริ่มรสชาติเหมือน ‎เบอร์เกอร์จริงๆ
‎อันนั้นรสชาติไม่เหมือนแฮมเบอร์เกอร์
‎แล้วรสชาติเหมือนอะไรล่ะ
‎แครอท
‎ผมกินเบอร์เกอร์ธรรมดามาจนชิน
‎ผมคงไม่เปลี่ยนมากินเบอร์เกอร์ที่ทำจากผัก ‎ได้ง่ายๆ หรอก
‎ถ้าบอกว่าเบอร์เกอร์อันโปรดของเรา
‎ชิ้นตรงกลาง
‎ทำมาจากพืชล้วนๆ เลยล่ะ
‎ผมคงไม่กินสิ่งนี้อีกแล้ว
‎การเปลี่ยนพฤติกรรมมันยาก
‎คนจำนวนมากย่อมไม่เลิกกินเนื้อสัตว์ง่ายๆ
‎เราเคยชินกับการกินอาหาร ‎ที่เป็นเนื้อสัตว์อย่างฝังรากลึก
‎สำหรับหลายๆ คนแล้ว ‎ความอยากนั้นย่อมไม่หายไปง่ายๆ
‎เพียงเพราะเราตื่นตัวและรับรู้ว่า ‎อาหารเหล่านี้สร้างปัญหา
‎หลายบริษัทก็เลยลองอีกแนวทาง
‎ด้วยการผลิตเนื้อสัตว์ ‎โดยไม่ต้องฆ่าสัตว์
‎ที่คุณเห็นอยู่นี้คือเซลล์ของไก่
‎ในไม่กี่สัปดาห์
‎มันจะถูกเอาไปชุบแป้งทอด ‎เป็นนักเก็ตแบบชิ้นนี้
‎แต่เซลล์เหล่านี้ ‎ไม่ได้โตอยู่ในไก่
‎เนื้อจากการเพาะเลี้ยงก็ไม่ต่างจาก
‎เนื้อสัตว์ทั่วไปที่เรากินกันมาเป็นหมื่นๆ ปี
‎มันทำมาจากสัตว์
‎ความต่างเดียวคือคุณไม่ต้องฆ่าสัตว์
‎วิธีการก็ง่ายๆ มันคือเนื้อ
‎อันที่จริง วิธีทำก็ยากอยู่
‎มีส่วนประกอบหลักๆ สี่อย่าง
‎อย่างแรกคือการเพาะเลี้ยงเซลล์
‎ตัวอย่างเนื้อเยื่อเล็กๆ ถูกนำมาจาก ‎ร่างกายของสัตว์เป็นๆ
‎แล้วก็มีโครงเลี้ยงเซลล์
‎นั่นคือพื้นผิวที่เซลล์กล้ามเนื้อ ‎ที่กำลังจำลองตัวเองติดอยู่
‎เซลล์ต้องการอาหารเลี้ยงเซลล์เพื่อขยายขนาด
‎น้ำซุปที่ให้โปรตีน วิตามิน น้ำตาล และฮอร์โมน
‎แก่เซลล์ ขณะที่เซลล์ขยายขนาดและแบ่งตัว
‎และสุดท้าย เครื่องปฏิกรณ์ชีวภาพ
‎สภาพแวดล้อมที่มีการควบคุมอุณหภูมิ ‎ที่รับสารอาหารสดใหม่เข้าไป
‎และถ่ายของเสียออกมา
‎คิดเสียว่ามันเป็นร่างกายสังเคราะห์ ‎ไว้สำหรับเพาะเลี้ยงเนื้อ
‎ในประมาณเก้าสัปดาห์
‎จากกลุ่มเซลล์เล็กๆ ก็จะกลายเป็นชิ้นเนื้อที่กินได้
‎งานวิจัยในระยะแรกเริ่มระบุว่า
‎กระบวนการนี้จะใช้พลังงานประมาณครึ่งหนึ่ง ‎ของการผลิตเนื้อวัว
‎ใช้ที่ดินและน้ำเพียงน้อย
‎และลดการปล่อยแก็สเรือนประจกได้ ‎เป็นจำนวนมาก
‎แต่คำถามสำคัญ
‎มันอร่อยไหม
‎ในปี 2013 โลกได้ชมการชิมรสชาติ ‎ของเนื้อที่เพาะในห้องวิจัยเป็นครั้งแรก
‎ทางโทรทัศน์ช่องบีบีซี
‎พวกเขาบอกว่ารสชาติมันก็เหมือนเนื้อ
‎รสชาติเข้มข้นอยู่นะเนี่ย
‎ใกล้เคียงกับเนื้อเลยล่ะ
‎ไม่ชุ่มฉ่ำขนาดนั้น
‎และความต่างใหญ่อีกเรื่อง ‎คือแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นนั้น
‎มีต้นทุนผลิด 330,000 ดอลลาร์
‎ออกแบบวิธีการผลิตโดยชายคนนี้
‎นักเภสัชวิทยา มาร์ก โพสต์
‎เพียงหกปีให้หลัง บริษัทเนื้อของโพสต์ ‎ที่ชื่อโมซามีต เผยว่าลดต้นทุนการผลิด
‎ไปกว่า 99.997 เปอร์เซ็นต์ ‎เหลือเบอร์เกอร์ชิ้นละ 10 ดอลลาร์
‎ตอนนี้บริษัทเนื้อที่เพาะจากเซลล์ ‎หลายสิบแห่ง
‎ก็แข่งกันเพื่อเป็นบริษัทแรก ‎ที่ทำเนื้อออกสู่ตลาด
‎จากเนเธอร์แลนด์ ถึงอิสราเอล ‎ถึงสิงคโปร์
‎แต่ยังไม่มีบริษัทไหน ‎ที่ทำสูตรที่สมบูรณ์แบบได้สำเร็จ
‎ปัญหาแรกคือการหาอาหารเลี้ยงเซลล์
‎ในปัจจุบัน ของหลวที่ใช้คือซีรัมทารกวัว
‎นั่นเป็นชื่อเพราะๆ ที่ใช้เรียก
‎เลือดที่เอามาจากหัวใจของวัวที่ยังไม่เกิด ‎ทำให้มันตายทันที
‎บริษัทเนื้อที่เพาะจากเซลล์ ‎พยายามหาสิ่งที่ทำจากพืชมาแทน
‎แต่ผู้เชี่ยวชาญก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ไหม ‎และทำได้เมื่อไหร่
‎อีกปัญหาหนึ่งคือเนื้อชิ้น
‎เนื้อบดก็อย่างแฮมเบอร์เกอร์ ‎หรือนักเก็ตไก่
‎ส่วนเนื้อชิ้นก็พวกสเต็ก
‎พวกชิ้นเนื้อปลาทูน่าครีบน้ำเงินติดมันสวยๆ
‎เนื้อบดมันง่ายกว่ามาก ‎เนื้อชิ้นต่างหากที่ยาก
‎ต้องมีการส่งสารอาหาร ‎ไปยังเซลล์ที่อยู่ตรงกลางชิ้นเนื้อ
‎เช่นเดียวกับที่เส้นเลือดทำ ‎ในร่างกายของสัตว์
‎นักวิจัยกำลังทดลองเทคนิคต่างๆ ‎ในการทำแบบนั้น
‎เช่น การใช้โครงสร้างเส้นใบของใบผักโขม
‎แต่ผู้เชี่ยวชาญคิดว่า ‎ต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยหนึ่งทศวรรษ
‎กว่าจะสร้างสิ่งที่เหมือนสเต็กชุ่มฉ่ำชิ้นโตได้
‎แล้วก็มีปัจจัยความแหยะด้วย
‎จากการสำรวจในปี 2016
‎ชาวอเมริกันหลายคนกล่าวว่า ‎ไม่สนใจที่จะ
‎กินเนื้อที่เพาะในห้องวิจัยเป็นประจำ
‎บางคนบอกว่าจะไม่ลองด้วยซ้ำ
‎งั้นคุณยังชอบความคิดเรื่อง ‎ชิ้นเนื้อที่เพาะในห้องวิจัยอยู่ไหม
‎แค่ฟังก็แทบอยากอ้วกแล้ว
‎- ไม่ลองประสบการณ์ใหม่หน่อยเหรอ ‎- ไม่
‎- ถ้าจ่ายให้คุณ 200 ยูโรล่ะ ‎- ไม่ จ้างก็ไม่ลอง
‎- 1,000 ยูโรล่ะ ‎- ไม่
‎มันดูไม่น่าดึงดูดแม้แต่น้อยเลย ‎เบอร์เกอร์หลอดทดลองที่มนุษย์ทำ ไม่เอาล่ะ
‎หลายคนรู้สึกว่า ‎เนื้อที่เพาะจากเซลล์นั้นน่าขยะแขยง
‎แต่หลายคนก็รู้สึกว่า ‎เนื้อชนิดอื่นน่าขยะแขยงด้วยเหมือนกัน
‎ความขยะแขยงเป็นเรื่องวัฒนธรรม ‎ไม่ได้มีมาแต่เกิด
‎ทุกวัฒนธรรมเลือกที่จะกินเนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ
‎มีความแตกต่างทางวัฒนธรรมมากมาย ‎ว่าอะไรน่าขยะแขยง
‎ในหลายๆ ภาษา
‎ชื่อที่ใช้เรียกเนื้อชนิดต่างๆ
‎สามารถทำให้การกินสัตว์เหล่านั้น ‎ง่ายขึ้นด้วย
‎ภาษาทำให้เราเข้าใกล้หรือตัดขาดเรา ‎จากความเป็นจริงได้
‎ลองพิจารณาภาษาที่เราใช้ ‎ในเรื่องเกี่ยวกับเนื้อ
‎ประเด็นนี้น่าสนใจมาก เช่น
‎เราอำพรางที่มาจริงๆ ของเนื้อ
‎เราไม่พูดว่าวัว
‎เราพูดว่าเนื้อวัว
‎เราไม่ได้พูดว่าหมู
‎เรากินเนื้อหมู
‎พอคุณเริ่มนึกถึงหมู ‎ตอนที่คุณกินพอร์คช็อป
‎คุณก็เข้าสู่หนทางการเป็นมังสวิรัติแล้ว
‎และเนื้อที่เพาะจากเซลล์ ‎อาจแค่มีปัญหาเรื่องชื่อ
‎เพาะในห้องวิจัย หลอดทดลอง หลอดแก้ว ‎ฟังดูไม่ค่อยชวนให้เจริญอาหาร
‎นั่นคือเหตุผลที่บริษัทเรานี้ ‎ต่อสู้เพื่อใช้ชื่ออย่าง
‎เพาะเลี้ยง สะอาด หรือเนื้อที่เพาะจากเซลล์
‎แต่การโต้กลับจากบางกลุ่ม
‎ในปี 2018 มิสซูรีเป็นรัฐแรกในสหรัฐฯ
‎ที่สั่งห้ามขายผลิตภัณฑ์ที่ใช้ชื่อเนื้อ
‎เว้นแต่ว่าจะมาจากสัตว์ที่ถูกเชือด
‎ฝ่าฝืนมีโทษจำคุกสูงสุดหนึ่งปี
‎ในปีเดียวกันนั้น
‎สหภาพยุโรปก็เสนอให้มีการสั่งห้ามโฆษณา
‎เนื้อทางเลือก โดยใช้คำอย่าง
‎สเต็ก ไส้กรอก หรือแฮมเบอร์เกอร์
‎และผู้คนจำนวนมากที่ทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์
‎รู้สึกอย่างแรงกล้าว่า ‎เนื้อที่เพาะจากเซลล์นั้นไม่ใช่เนื้อ
‎ผู้บริโภคบอกฉันเสมอตอนที่ฉันเดินทาง
‎ว่าตอนที่พวกเขาซื้อผลิตภัณฑ์ ‎ในร้านของชำ
‎พวกเขานึกถึงสิ่งที่เราทำกันเป็นครอบครัว
‎บนผืนดิน ดูแลผืนดิน
‎ดูแลพวกวัวเหล่านั้นทุกๆ วัน
‎พวกเขาไม่นึกถึง
‎ใครก็ไม่รู้ที่เอากลุ่มเซลล์มารวมกัน ‎แล้วก็เพาะผลิตภัณฑ์ใหม่
‎นั่นไม่ใช่เนื้อวัว
‎แต่วันนี้ อาหารส่วนมากของเราไม่ได้ ‎ส่งตรงจากผืนดินสู่โต๊ะอาหาร
‎ที่จริงแล้ว ของที่เรากินส่วนมาก ‎ก็เริ่มมาจากห้องวิจัย
‎ทุกอย่างเลย
‎โยเกิร์ต ซีเรียล
‎เกเตอเรด
‎แอปเปิลซอส
‎ของที่ใช้ในเชิงพาณิชย์ ‎ก็เริ่มในห้องวิจัยกันทั้งนั้น
‎แต่เริ่มจากในห้องวิจัย ‎ก็ใช่ว่าจะจบลงในห้องวิจัย
‎ของพวกนั้นไม่ได้ผลิตในห้องวิจัย
‎แต่ผลิตกันในโรงงาน
‎สัตว์ที่เรากินก็ผ่าน ‎กระบวนการทางวิศวกรรมมากว่าพันปี
‎ผ่านการคัดเลือกพันธุ์ ‎การผสมพันธุ์เทียม ฮอร์โมนเร่งการเติบโต
‎โรงเรือนที่ควบคุมสภาพอากาศตลอด 24 ชั่วโมง
‎อาหารเสริม และยาต่างๆ
‎ในสหรัฐฯ กว่า 70 เปอร์เซ็นต์ของยาปฏิชีวนะ ‎ทั้งหมดที่ขายได้ในแต่ละปี
‎ถูกนำไปใช้กับสัตว์ในฟาร์ม
‎ผู้คนคิดว่าข้าวโพดหรือเนื้อวัว ‎เป็นของธรรมชาติ
‎มันไม่ได้เป็นธรรมชาติหรอก ‎มันผ่านกระบวนการปรับปรุงมากมาย
‎มีกระบวนการจำนวนมหาศาลที่เกี่ยวข้อง
‎เทคโนโลยีทำให้เรากินสัตว์ ‎ในแบบที่เรากินกันวันนี้ได้
‎และเทคโนโลยีใหม่ๆ ‎อาจเป็นสิ่งเดียว
‎ที่ช่วยให้เราสนองความอยากกินเนื้อ ‎ในอนาคตได้
‎ที่เราเป็นอย่างทุกวันนี้ ‎ก็เพราะผลิตภัณฑ์จากสัตว์นั้นวิเศษมาก
‎แต่พวกมันก็เปลี่ยนสภาพพื้นผิวโลกเรา
‎มันสร้างไวรัสที่ระบาดอย่างรวดเร็ว
‎มันทำให้ยาปฏิชีวนะ ‎ใช้ไม่ได้ผลชะงัดเหมือนอย่างเคย
‎สิ่งที่จะเปลี่ยนตลาดได้ ‎ก็คือสิ่งที่เปลี่ยนตลาดมาเสมอ
‎เงิน และผลิตภัณฑ์ที่ผู้คนชอบ
‎นี่เป็นแค่เรื่องราวของเทคโนโลยี
‎และผมรู้ว่าคนเราไม่อยากคิดว่าอาหาร ‎เป็นเทคโนโลยี แต่ว่ามันเป็น
‎พอเป็นเรื่องเนื้อ
‎คนก็ใช้อารมณ์มากกว่า ‎เวลาคุยเรื่องสมาร์ทโฟนเสียอีก
‎เนื้อเป็นมากกว่ารสชาติของสัตว์
‎เนื้อคือตัวตน คือวัฒนธรรม ‎คือเรื่องราวที่เราเล่าให้ตัวเองฟัง
‎หลายทศวรรษแล้ว
‎ที่เราเฝ้าฝันถึงอนาคต ‎ที่เราจะมีเนื้อโดยไม่ต้องมีสัตว์
‎ไม่มีหัว ไม่มีปีก
‎ทั้งหมดคือเนื้อ
‎เราไม่ต้องกดขี่สัตว์ ‎เพื่อใช้เป็นอาหารอีกต่อไป
‎สิ่งที่คุณเห็นนั้นทั้งสด ‎และมีรสชาติเหมือนเนื้อ
‎แต่ก่อตัวแบบอนินทรีย์
‎จากรูปแบบที่ใช้โดยเครื่องขนย้ายของเรา
‎ย้อนไปในปี 1932
‎ขนาดวินสตัน เชอร์ชิลยังทำนายไว้
‎"เราจักหนีจากความไร้สาระ ‎ในการเพาะเลี้ยงไก่ทั้งตัว
‎เพื่อที่จะกินแค่อกหรือปีก
‎โดยการเพาะเลี้ยงส่วนต่างๆ เหล่านั้นแยกกัน ‎ด้วยวิธีการที่เหมาะสม"
‎ลองนึกถึงโลกสมัยใหม่
‎ว่าเราพิชิตปัญหาต่างๆ อย่างไร ‎เช่น การทำน้ำบริสุทธิ์
‎เรามีดาวเทียม
‎แล้วทำไมเราจะแก้ปัญหานี้ไม่ได้ล่ะ ‎ซึ่งคำตอบคือ เราน่าจะทำได้
‎คำบรรยายโดย ธัญ รัษฎานุกูล